The votes of the Dutch Jury

In onze vakantie hebben we heel wat hotels aangedaan. Van sommige kregen we tranen in de ogen van ontroering, van anderen van verdriet. Hierbij een overzicht van de hotels en de beoordeling ervan:

San Francisco, Handlery: kamer 8, locatie 10

San Simeon, Best western: kamer 7, locatie 7

Santa Barbara, Fes Parker's Double Tree Resort: kamer 10, locatie 8

Long Beach, Hyatt Regency: kamer 6, locatie 8

San Diego, Handlery: kamer 8, locatie 7

Palm springs, Best Western: kamer 4, locatie 7

Laughlin, Aquarius: kamer 9, locatie 6

Grand Canyon, The Grand: kamer 7, locatie 8

Las Vegas, Excalibur: kamer 3, locatie 7

Bakersfield, Sheraton: kamer 10, locatie 6

El Portal, Cedar Lodge: kamer 6, locatie 7

San Francisco, Best western Americania: kamer 9, locatie 6

De winnaar, met een haartje voorsprong, is Fess Parker's Double Tree resort gewonnen, omdat we de score voor de kamer de doorslag laten geven bij een gelijke score, namelijk met het Handlery in San Francisco. Bakersfield komt op een bijzonder goede plaats in de lijst, zeker voor een plek waar verder weinig te beleven valt, anders dan een bezoek aan de plaatselijke Rabobank (er schijnt overigens ook een Rabobank Arena in Bakersfield te zijn, maar dat ter zijde).

Onderaan de lijst komen Palm Springs (mn vanwege de kleine kamer maar met name de bijzonder slechte airconditioning in een plek wara het 47 graden was) en de echte bottom feeder is Excalibur, waar we voorafgaand aan de vakantie echt het meest van verwacht hadden en wat ook één van de grootste teleurstellingen van de vakantie is geweest!!

Komende week doe ik nog een korte lijst met hoogtepunten van de vakantie en dan sluiten we het blog af. Einddatum daarvan is 31-7 (dan blijft hij nog wel toegankelijk via internet, maar worden er geen nieuwe posts meer toegevoegd).

Nu weer echt thuis!

Op het meeting point stond de chauffeur voor Alma taxi alweer op ons te wachten. Dat is toch wel heel erg handig hoor, prima service van die dames! Het was een klein half uurtje om weer op de Teding van Berkhoutweg 5 te komen. Daar waren Willie en Jos nog om ons te verwelkomen! Na een korte begroeting en bijpraten, was het tijd om het reisgezelschap op te breken. Wij waren al thuis, maar Hans en Leny hadden nog een laatste etappe te gaan, en aangezien ook zij wat moe waren geworden van de reis, gingen zij er snel vandoor naar de Jan Steen. Wij nog een rondje tuin gemaakt (Willie en Jos hebben hem hele erg mooi opgelapt voor ons), en daarna ging Dennis de boodschappen halen om lekker ene broodmaaltijd te kunnen eten (we dachten eerst aan hamburgers en patat, maar daar was uiteindelijk tocht niet zoveel animo voor! Dus we hadden lekker stokbrood met Old Amsterdam, en broodjes met smeerworst, boerenmetworst en filet americain (om in de stijl te blijven :-)) en er gingen zelf roggenbroodjes doorheen. Daarna gingen Daan en Jeroen (die na binnenkomst direct naar boven waren vertrokken om met de Lego te spelen en zich te verkleden, drie maal raden wie wat doet...) naar bed te brengen. Uiteraard waren beide mannen HELEMAAL niet moet, maar Jeroen sliep letterlijk binnen 30 seconden nadat hij in zijn bed lag. Wij gingen daarna nog de post bekijken, een kopje thee drinken en de tassen uitpakken en.....de afronding van het blog schrijven. Dat doe ik bij deze. De komende week zal ik nog enkele entries doen, om wat zaken op te sommen en samen te vatten (bv nog even een overzicht van alle hotels en die dan voorzien van de cijfers voor kwaliteit kamer en locatie). Daarnaats moeten natuurlijk nog de foto's gedeeld worden e.d. dus de napret kan nu bijna al beginnen!!

Vliegen, vliegen, vliegen

De check out bij het hotel ging soepeltjes. En Ans reed, ism de navigatie, in 1 keer naar het vliegveld toe. Daar aangekomen stond er ook nog maar een korte rij voor de balie van Britisch Airways, dus ook dat was snel voor de bakker. We moesten wel 45 dollar extra betalen, omdat 1 tas te zwaar was geworden (dat geldt dus echt per stuk, want aan het totaal gewicht dat we mee hadden mogen nemen, kwamen we bij lange na niet). Dat was voor het eerst in mijn leven. Gelukkig paste Jeroen nog wel in het vak voor de handbagage, dus voor hem hoefden we niets extra's te betalen :-).

Op het vliegveld konden we nog een klein beetje winkelen (zo kocht ik een prachtige Hermes stropdas), maar heel veel was er nu ook weer niet te beleven op het vliegveld van San Francisco. We waren daarom keurig op tijd bij de Gate, maar bij het achteruit rijden van het vliegtuig, had men een kleine botsing, dus uiteindelijk vertrokken we met 45 minuten vertraging. Volgens mij hebben alle Engelse maatschappijen waarmee ik gevlogen heb, nog nooit 1 keer op tijd gevlogen....Tijdens de vlucht kocht Leny een bijzonder fraai horloge van Anne Klein en een aantal lipsticks Ans een electronische muggenverjager! De purser werd een beetje gek, want de dames wilde steeds wat anders zien, maar de sale kwam er uiteindelijk, dus hij is niet voor niets heen en weer gelopen. Tijdens de vlucht probeerde iedereen wat te slapen. nou ja, iedereen.....Daan probeerde het 2 seconden zei toen zei hij dat het niet lukte en ging toen maar verder spelen op zijn DS (Lego Batman), want daar ging hij vast slaperig van worden. Niet dus, de beste jongen is als enige de hele reis helemaal wakker gebleven!!!

Na 9,5 uur kwamen we aan op Heathrow, mooi op tijd om nog even een Jill Sander 5 voor Leny te kopen............maar niet dus! de tassen van Hans en Leny werden uit de controle gehaald en het duurde een half uur voordat die gecontroleerd waren! Het werd nog haasten naar gate a2 en verder dan even bij Harrods vragen of ze Jill Sander hadden (nee, helaas...), kwamen we dus niet :-(. Toen we aankwamen bij de gate begon men net te boarden, dus we waren strak op tijd.We zaten ne tin het vlliegtuig en toen.....viel Daan in slaap!!! Het ritje Londen - Amsterdam verliep verder zonder opmerkelijke zaken. Alleen kregen we pas als laatste onze koffers terug bij de bagage claim, maar ja, dat kon er nog wel bij!

Brunch en foto apparatuur

Om 10 uur gingen vertrokken we voor onze laatste brunch in San Francisco. We reden met de auto naar Fishermans Wharf, want daar zit de grootste Boudin winkel (hadden we gisteren die lekkere broodjes gegeten). Helaas was het restaurant daar nog dicht, dus moesten we de take out nemen. We hadden wederom lekker broodjes, maar moesten ze buiten opeten en dat was K-O-U-D!!! Dat waren we niet meer gewend na alle hitte van Laughlin, Grand Canyon, Las Vegas en Yosemite. Na de brunch liepen we nog even naar de overkant, want daar hadden we een foto winkel gezien. Ans werd door een bijzonder welwillend (en soms zelfs wat opdringerige) winkel employee geholpen (maar ja, ze hadden een Ajax poster, dus wat doe je eraan?). De kortingen vlogen ons om de oren en uiteindelijk kochten we twee lenzen en een aantal filters. Je vraagt je wel altijd af als een prijs zakt van 799 naar uiteindelijk 299 dollar wat het realitietsgehalte van de de prijs dan is, maar dat terzijde. Weer terug op de hotelkamer gekomen, pastte Ans de lenzen op de camera. Één ging klikkedieklak de ander ging niet klikkerdieklak, die pastte dus in ieder geval niet vanzelf. Hopen maar dat wij niet weten hoe het werkt, anders hebben we een dure kat in de zak gekocht.

Nu de allerlaatste spullen in de tassen doen en dan gaan we er van tussen bij het Best Western Americana, en gaan we op naar het vliegveld van San Francisco, om de thuisreis weer te aanvaarden. Zoals Tony Bennett zei: "I left mij heart in San Francisco....", maar gelukkig nemen wij de onzen gewoon mee naar Nederland.

Voorbereidingen om naar huis te gaan

Het zit er alweer bijna op. Na een goede nachtrust even lekker onder de douche, om fris aan de reis te kunnen beginnen. Uiteraard moet dan ook nog even de haren gedaan worden, want je moet wel goed verzorgd eruit zien als je het vliegtuig ingaat :-). Alle tassen zijn inmiddels ingepakt (ook het gisteren gekochte koffertje van Samsonite kwam goed van pas om al het gekochte speelgoed en knuffels in te doen) en alles gaat er prima in! Ik kan iedereen de grote H2O tassen aanraden, super makkelijk, groot en goed ingericht om heel veel mee te kunnen nemen. Helemaal super (en wij konden ze nog tegen een prikkie kopen in de uitverkoop bij het sportcentrum Wildenhorst), we hebben er heel erg veel plezier van gehad de afgelopen drie weken, maakte het "uit de tas leven" wel zo plezierig!

De blogger

Even een klein berichtje van Leny, Hans, Daan, Jeroen en Ans. Tijdens onze prachtige reis door het oosten van de USA zijn onze ervaringen elke avond steevast vastgelegd door onze superblogger Dennis J. te H. Hij deed dit tot ons genoegen en vermaak zonder enig persoonlijk gewin in het vooruitzicht hebbende behalve onze ooh's en aaaah's als we zijn epistels vol enthousiasme lazen. Wij zijn hem veel dank verschuldigd. Niet alleen voor zijn rol als trouwe blogger, maar zeker ook voor zijn rol als onze reisleider. Lieve, lieve Dennis. SUPER BEDANKT. We zullen jouw inspanningen niet licht vergeten en nog lang nagenieten van ons avontuur in het Amerikaanse. Heel veel dikke kussen van ons!

Diner in....Handlery!

Na een korte pauze bij het burger restaurant dat in het hotel zit, gingen we even zoeken naar een goed restaurant. Dat was wat frustrerend, want we konden niets vinden en ook hulp vragen aan de front desk bood geen uitkomst. Dus besloten we for old times sake naar het Handlery te gaan, want daar hadden we de voorgaande keer in San Francisco ook uitstekend gegeten. Dat was een korte autorit en we konden in een garage dichtbij parkeren. Eten was erg goed en we deden the full monty (dus drie gangen :-)). Hans en leny wilden graag traketeren en dat slaan we natuurlijk niet af, HARTSTIKKE BEDANKT DAARVOOR!! Tot hilariteit verkleede Jeroen zich vervolgens nog als witkapje en dat was het teken dat het wel erg laat voor de jongens geworden was! Dus weer met de auto terug, en de jongens naar bed brengen, terwijl oma nog even wat trucs met ze uithaalt. Ondertussen liep ik nog even naar de front desk en regelde een iets verlate check out, we moeten er nu om 13.00 uur uit zijn, dus dan hebben we tijd om morgenochtend nog een brunch voor onszelf te organiseren zonder dat we ons druk moeten maken waar we onze bagage laten. Het einde van de vakantie is nu wel heel erg dicht in zicht, nog 1 nachtje slapen en dan hebben we al onze nachten in de VS gehad. Raar gevoel toch wel, na drie weken die zo intensief waren!

Internet check in

Bij terugkeer in het hotel gingen we ons van een belangrijke taak kwijt: het inchecken. Terwijl Leny en Dennis nog de auto aan het leeghalen waren (de bellman had de helft erin laten staan), gingen Hans en Ans alvast aan de gang. Het ging gesmeerd, gebruik makend van de computers en printer van het hotel (ook gratis, het blijft steeds beter worden), en na een kwartiertje hadden we alle boarding passes geprint en waren we ingecheckd (in omgekeerde volgorde). Nou, nu voelt het echt dat het eind van de vakantie wel heel erg dichtbij is gekomen.

Toch nog wat winkelen...

Na de broodjes haalden Hans en Dennis een tax coupon bij Macy's, wat betekent dat we de BTW op de goederen die we daar kopen niet hoeven te betalen. Bij Macy's kochten we vervolgens nog wat dingen (Hans een broek, Dennis een shirt en een koffer!). Verder kocht Ans nog een mooi schirt met kettinkjes erop en voor Jeroen een paar mooie schoenen. Alle spullen gingen in de nieuwe koffer en Daan trok de koffer het grootste deel van de tijd (ouwe kruier!). Daarna liepen we terug naar het hotel, zeker aan het eind van onze wandeltocht werd a) de buurt slechter, b) de wind kouder en c) de jongens moeier, wat de toch niet veel leuker maakten. Gelukkig waren we uiteindelijk snel in het hotel.

Reizen en eten

Vanochtend waren we volgens planning al redelijk vroeg uit de veren. Om 8 uur was iedereen uit bed en om 8.20 uur reden we weg uit El Portal. Na ongeveer een kleine drie kwartier rijden, begon Ans haar maagje wel erg te knorren en gingen we bij het 49'er Café ontbijten. Dit was een echte Amerikaanse tent met stevige ontbijten. Zo kwamen Hans en Leny erachter dat Ham en Eggs betekent dat je naast je eieren een plak ham van een centimeter dik krijgt. Hans werkte hem uiteindelijk weg, maar Leny kreeg dat niet voor elkaar, dus die plak bleef bijna onaangeroerd liggen. Dat is niet de eerste keer dat er eten van leny blijft liggen dat ze besteld heeft (we herrineren ons nog een pizza puntje....:-)). Daarna reden we in één keer door naar San Francisco. Het was een wat saaie tocht, maar hij werd veel dragelijker gemaakt, door de harmonieuze klanten van Marty Robbins met de klassieker Gunfighter Ballads, met klassiekers als El Paso en Big Iron (hip, hip). Ans bleef ervan genieten! En als Marty even zijn mond hield, dan hadden we altijd Daan nog die ons een vertelling gaf van een aflevering van Buurman en Buurman, alleen duurde die wat langer dan het originele filmpje :-)). We reden San Francisco in via de Bay Bridge, dat was wel een bijzondere ervaring, mooie brug, met twee lagen boven elkaar (voor in- en uitgaand verkeer naar San Francisco). We namen onze intrek in het Best Western Americana. De wijk is een stuk minder dan aan het begin van onze reis (hoewel het maar een kwartiertje lopen is naar Union Square, maar bij het Handlery was het ongeveer 30 seconden), maar de kamer zelf is geweldig. Een apart zitkamertje en heel hip ngericht. Helemaal goed, en ook zeer behulpzaam personeel. We namen snel een taxi naar Union Square (waarvoor we uitgelachen werden door de taxi chauffeur omdat het maar een paar minuten was) en zochten een plekje om te eten. Dat kan bij Macy's en daar wilden we toch zijn. Bij de Cheesecake factory lukte het helaas niet (30 minuten wachten), dus maar nar beneden naar het food court. Dat viel deze keer heel erg mee, we namen broodjes bij Boudin, heerlijk knapperig, die waren heerlijk. Daan had het meest bijzondere, namelijk een lekkere tomatensoep, maar dan in een broodje ipv een soepkom. Ik heb wel eens brood in mijn soep gehad, maar nog nooit soep in mijn brood!!

Restaurant in Cedar Lodge

Voor we naar het restaurant gingen nog even een foto genomen van Hans, Leny en Dennis in hun Rat Pack t-shirts. Daarna rustig naar het restaurant van Cedar Lodge. We waren net op tijd, want ik had geen plek gereserveerd (geen idee of dat kon), aangezien we geen drukte verwachtte. Dat was dus fout. Net nadat wij aan tafel gingen stroomde het vol en ontstond er een flinke wachtrij voor een plek in het restaurant. Dat heb ik in de hotel restaurants nog niet eerder meegemaakt. Eten was op zich wel ok, niet super, maar zeker ook niet slecht. Ans en Hans namen de forel (helaas niet uit de Merced) en die smaakte goed. Daan had honger en schoof een hele hamburger naar binnen, terwijl Jeroen juist heel weinig trek had en alleen van iedereen een klein dingetje mee at. Om kwart over acht waren we klaar en gingen we naar onze kamers. We gaan proberen morgen om een uur of acht op pad te gaan naar onze laatste bestemming: San Francisco, dan is de cirkel weer helemaal rond naar waar hij drie weken geleden begonnen is.

Zwemmen in de rivier

Na terugkomst uit Yosemite gooiden we de spullen neer, even snel wat andere schoenen aantrekken en toen gingen we met z’n alleen naar de Merced. Daar hadden we gisteren mensen zien zwemmen, dat wilden we ook graag een keer proberen. Dus via een pad naar beneden bij de rivier, shirtjes uit en, daar gingen Daan en Dennis de rivier in. Water was in eerste instantie wat kouder dan gewend, maar even erdoor en het was heerlijk. We zwommen tussen de vissen door en tegen de stroom in, heerlijk!! Dennis zwom hard tegen de stroom in en bereikte een rots om op te zitten. Daarna zwommen Daan en Dennis naar de overkant van de rivier, terwijl Jeroen aan het poedelen bij de kant was, Leny aan het filmen en Hans en Ans de fles wijn aan het soldaat maken waren. Na een uur was het welletjes, we waren lekker afgekoeld en het was zeker een bijzondere ervaring! Nu even aankleden en op naar het restaurant voor ons diner!

Glacier Point in plaats van grote bomen

Na de waterval besloten we om richting de Seqoia bomen te rijden. Echter, we werden geteisterd door veel wegonderbrekingen (een project ter verbetering van de infrastructuur van Yosemite in het kader van werkloosheidprojecten agv de krediet crisis) en wachttijden van een half uur om langs een wegversperring te komen. Daarom gooiden we het plan om en gingen we naar Glacier Point, onderweg nog een paar uitkijkposten aandoend. Dat bood tal van bijzonder mooie doorkijkjes en panorama’s van Yosemite. Net voor Glacier Point was een mooie plek, waar Dennis op een rots klom. Jammer dat hij bij het eraf gaan weggleed en op zijn plaat ging, wat een wond(je) aan zijn rechter knie tot gevolg had en waarschijnlijk een lichte verrekking aan zijn linker knie. Ja, je moet iets over hebben voor een mooie foto. Ans en Leny schrikken erg toen Dennis voel, maar die had al gekeken dat als hij van de steen afkukkelde, hij geen val van meer dan een meter zou maken, maar ja, ook dat kan natuurlijk nog erg hard aankomen.
Glacier Point bood als eindpunt een prachtige kijk op de Half Dome (de meest gekiekte plek van Yosemite) en de vallei van Yosemite. Adembenemend om te zien! We bleven daar even, sloegen drinken in voor de terugweg en Hans nam het stuur van Ans over om ons terug te loodsen. We moesten 1x een pitstop maken voor een Lenietje en we moesten even wachten voor de wegwerkzaamheden, maar precies op dat moment hielden de werklui het ook voor gezien, dus na 10 minuten konden we ongestoord verder naar het hotel. Onder het genot van El Paso en Big Iron reden we terug, waar we El Portal onze tank volgooide om morgen goed voorbreid op pad te kunnen gaan.

Yosemite, here we come!

Na een ontbijt op de kamer (even de restjes opeten van de kaas, crackers, yoghurt en granola (en oh ja, ook nog een lekker crackertje pindakaas voor Ans) en het dagboek doorgenomen te hebben, stapten we in de auto naar Yosemite. Na enkele kilometers zagen we de voorlopers van het National Park al. Tijd om wat mooie shots te maken van oa de rivier de Merced (daarover ook later meer!). Even later reden we Yosemite in, richting de vallei en Yosemite Village. Dat was een prachtige rit, met als hoogtepunt een geweldig aangezicht van El Capitan, één van de hoogste bergen in Yosemite. Verder hadden we mooie beelden van diverse watervallen en bergen. In het village aangekomen, eten we onze lunch, terwijl we bezoek hadden van een eekhoorn. Na onze broodjes gegeten te hebben reden we naar Yosemite Lodge en van daaruit maakten we een wandeling naar de hoogste waterval van Yosemite. Bij het eindpunt klauterde Daan, die stoere vent, met zijn blote voeten over een aantal rotsen om wat dichterbij te komen. Het was daar overigens wel verschrikkelijk heet, dus toen Daan klaar was, moesten we even uitpuffen in de schaduw voordat we terugliepen naar de auto.

De ijsmachine

Vannacht redelijk geslepen, het was wel wat warm, maar niet echt heel erg vervelend. Daan was wel erg aan het duwen, dat vergroot het slaapgenot niet. Vanaf ongeveer 7 uur hoorden we steeds een ratelend geluid. Wat bleek? Dit was de ijsmachine die naast onze kamer gevestigd is. Daar staat een mooi bordje van het hotel op dat deze niet gebruikt mag worden voor het vullen van koelboxen, maar daar stoort niemand zich aan. Oftewel: men vult daar rustig koelboxen van 80 liter. En dat steeds met een litertje per keer. dus dat gaat van "grrrr-knars", ..... "grrrrr....knarssssss"......"grrrr.....knars" en dat dan 50 keer achter elkaar. Ans ging er maar eens wat van zeggen, maar de meneer die daar al rustig een half uurtje bezig was zei dat dit maar een klein koelboxje was en dat als wij er last van hadden we gewoon maar even een andere kamer moesten vragen, dat was toch echt niet zijn probleem. Ach ja, dat is eerlijk gezegd de eerste onbeschofte Amerikaan die we tegen zijn gekomen. Als dat de enige sukkel in het land is, dan valt het dus wel mee.....

Picknick bij Yosemite

Zoals gezegd hadden we al ingeslagen voor een picknick en wat mooi was, was dat er net buiten het terrein van ons hotel picknick tafels staan. Dus wij met de spullen daarheen. Onderweg gestopt om de fles wijn door de barkeeper van de hotelbar te laten ontkurken (een kurkentrekker was niet te koop in het hotel), dat deed hij zonder problemen en kreeg er een leuk fooitje voor retour.

De picknick plaats was mooi gelegen, we hadden uitzicht op de rivier waar mensen zich aan het vermaken waren en zelfs werd er gezwommen. Jammer dat ik mijn zwembroek al uit had, anders had ik ook een duik genomen, maar dat moet dus even tot morgen wachten! We deden ons tegoed aan de kaas en worst die we gekocht hadden en uiteraard de appeltaart! En Hans en Ans dronken wat van de best koppige wijn! Om half negen braken we onze tenten op en gingen we terug naar de kamers, waar we Daan en Jeroen naar bed brachten. Nu moest ik nog op zoek naar een internet acces point, want in de kamer lukte dat niet, hier in de hotel lobby wel. Ik probeer nu nog wat onderzoek te doen naar Yosemite tours, want er is bijzonder weinig informatie te krijgen, ik heb alleen een kaart met een route om te rijden en dan kom je in Yosemite Village, daar kun je in ieder geval diverse tochten lopen, maar met de warmte is dat wellicht wat teveel van het goede, zeker als we meer dan een uur zouden moeten lopen. Benieuwd wat de dag van morgen gaat brengen, de natuur ziet er mooi uit, maar als we niet iets van een programma in elkaar weten te draaien, dan zou het ook wel eens een verloren dag kunnen worden, tot nu toe is het altijd nog gelukt om er een goede invulling aan te geven, maar bij deze heb ik er even een hard hoofd in. Duimen maar!

Ok, nog ééntje dan....

Oeepsss….toch nog een kleine stop voordat we er zijn! Deze keer bij de Rally, een grote supermarkt om de laatste dingen in te slaan om vanavond op onze kamer te kunnen eten. Daarna gingen we verder door een zeer bebost gebied met veel slingerweggetjes. Mooie tocht om te rijden (chapeau voor Ans als chauffeur), met bij het laatste stuk een mooie blik op de rivier die door de bergen loopt (en waarin we ook mensen zagen zwemmen en vissen. Op een gegeven moment gaf de navigatie aan waar we waren, maar nog geen hotel te zien. We reden nog enkele mijlen verder en ja hoor, aan onze rechterhand dook Cedar Lodge op.

Kort gezegd: het is geen Sheraton, maar heel erg is het ook niet. De kamer is ruim, de airco doet het redelijk en er is een keukentje met een flinke ijskast en een keukenblok en dat is wel erg makkelijk. Wat heel bijzonder was, was dat vanuit het hotel geen enkele informatie gegeven werd over de tours die naar en in Yosemite gemaakt worden, het lijkt wel of hotel en national park op voet van oorlog leven. Na alles in de kamer gezet te hebben en kort wat uitgepakt, gingen we met z'n allen zwemmen. Nou ja, met z'n allen.....Daan bleef achter in de kamer. Hij zit zo met zijn hoofd in het spel Batman Lego, dat hij liever dat bleef doen dan dat hij mee ging zwemmen. Zwembad was wel ok, maar zeker niet zo goed als gisteren, al was het maar omdat het veel drukker is (heel erg veel Nederlanders, Fransen en Duitsers). Na een uurtje waren we wel afgekoeld en waren we klaar voor ons avondeten!

Cheese Factory

Maar ook dat was van korte duur! Op de snelweg zagen we namelijk een bord met daarop “Cheese Factory” en als liefhebbers en ook omdat onze kaas op is, moesten we daar natuurlijk een stop maken. Was een hele leuke winkel en we besloten om wat borrelhapjes mee te nemen, zodat we vanavond alleen wat yogurth en een broodje nodig hebben om een feestmaaltijd te bereiden. We namen drie verschillende soorten kaas mee, wat worst, beef jerky, een jammetje en een lekker flesje wijn (jammer dat we geen kurkentrekker hebben, daar kwamen we wat laat achter, eens kijken of we dat bij het hotel kunnen regelen).

Daarnaast gebruikten we daar ook de lunch, namelijk een heerlijke hot dog vers van de BBQ. Deze werd gemaakt door Gary, iemand die als je hem ziet je al verwacht dat hij achter een BBQ staat. Het vlees dat hij maakte moest wel extreem mals zijn, want hijzelf had nog maar één tand, dus als hij dat niet zou doen zou hij zichzelf ernstig in de luren leggen!! Ik heb ervan gesmuld! Jeroen had liever een stukje verse fudge en Daan…..die mocht een beginnetje met de appeltaart maken! Als afsluiting namen we nog een milkshake, Ans had de meest speciale, namelijk met verse dadels. Alles binnenboord? Ja, dan gaan we op naar Yosemite.

Apple Annie

Maar onderweg passeerden we een mooi bord met daarop “Family Restaurant Apple Annie”. Tja, dat vraagt natuurlijk om een tussenstop. En na eerst een afslag genomen te hebben waar niets te doen viel (anders dan de plaatselijke bevolking observeren), vonden we uiteindelijk de goede afslag. Want wij gingen er vanuit dat bij Apple Annie natuurlijk de beste appeltaart te vinden was. En jawel, appeltaart was een specialiteit. Verder was het een diner waar voornamelijk wat oudere Amerikanen (zo van rond begin 60) lekker aan het eten waren. Maar voor een lunch was het te vroeg, dus namen we een appeltaart mee, tot groot plezier van Daan (hij is een grote liefhebber van appeltaartjes!). Minder plezier had hij toen hij hoorde dat hij moest wachten om een stukje te mogen eten. Ok, Apple Annie gehad, nu verder naar Yosemite!

We gaan er weer van tussen

Ontbijt deden we inderdaad bij de Bistro. Was goed, maar duurde alleen wel wat lang. Wat betekende, dat we uiteindelijk ongeveer om half elf op pad gingen naar onze volgende bestemming: El Portal als “voorportaal” van Yosemite. De eerste stop was er al na 5 minuten, toen kwamen we namelijk de reeds gememoreerde Rabobank tegen. Het blijft toch speciaal om deze “local branches” te zien. Nu dus in Bakersfield, waar met name men gericht is op de bedrijvenklant (waarschijnlijk in de agrarische sector, zijn we daar niet groot mee geworden…). Daarna reden we de snelweg op om een heel stuk rechtdoor te rijden. Nou ja, heel stuk. Het was alweer snel tijd voor een plaspauze voor de dames en op de één of andere manier weten we altijd de meest vuige pompstations uit te zoeken. Ook deze keer weer, de pompbediende was volgens mij “oh moeder wat is het heet weggelopen”, met een typisch Indiaas accent knauwde hij er allemaal krachttermen uit. Nou ja, gelijk maar de tank gevuld en wat drinken meegenomen en we konden er weer tegenaan. Op naar Yosemite.