Ontbijt in San Francisco bij Lori´s diner

Om een uur of 7 zijn we wakker. Tijd voor een eerste bezoek aan de Starbucks. Koffie daar blijft toch erg lekker. Voor het hele gezin cappucino of chocolade melk.

Om kwart voor 8 gaan we met z´n allen ontbijten. Dat doen we deze keer bij Lori´s Diner: daar is het net of je terug bent in de jaren vijftig, in een aflevering van Happy Days. De meeste van ons hebben een omelet, maar Ans gaat wederom voor de havermout pap, deze keer met aardbeien. Zowel daan als Jeroen zijn gefascineerd door de koks die de eieren aan het maken zijn. Na het ontbijt gelijk een taxi ingesprongen waar allemaal in konden en op naar Pier 33, waarvan de boot naar Alcatraz ging vertrekken.

Even een leuk momentje

Het is half drie ´s nachts en Jeroen en Daan worden wakker. En ze klinken ook heel wakker, dat is geen goed teken. Jeroen wil graag met Daan verstoppertje spelen, dat is wat vroeg. Dus met veel moeite krijgen we de mannen weer goed in bed en aan het slapen. Gelukkig hebben we dat goed in onze vingers, dus ze slapen daarna tot 7 uur verder!

Geland in San Francisco

Uiteindeijk kwamen we strak om 15.00 uur lokale tijd aan. Het door de immigratie en douane heengaan ging redelijk vlotjes. Ook de bagage was redelijk snel op de band terug te vinden. En konden we door naar de autoverhuur. Je gaat dan met een soort monorail (niet bestuurd door een chauffeur) langs een aantal haltes, waarbij je zeker moet zijn dat je de blauwe lijn hebt gevolgd. Bj Alamo aangekomen was het er redelijk druk, maar gelukkig sprong zusterbedrijf Dollar bij om te helpen. Nu kregen we helaas ongeveer de traagste van het stel, maar uiteindelijk lukt het toch om ons alle papieren te laten tekenen. Snel doorlopen naar de garage en de papieren aan een wat gezette, maar zeer hulpvaardige dame afgeven. Nog geen 5 minuten later stond onze auto voor de deur. Het is een Toyota Sienna, een fraaie 8 seater waar we gemakkelijk met alle baggage in kunnen. Hoewel de navigatie het niet direct deed (het is geen TomTom, he....), wist Ans echt feilloos de juist kant op te rijden, waarvoor hulde! En toen de satelieten opgepikt werden, was het ook een redelijk eenvoudige tocht naar het Handlery Hotel. We konden de auto even voor de deur zetten, uitladen en inchecken (parkerrplaats bleek achterom te zijn).

Bij het inchecken bleken we niet in hetzelfde gebouw te zitten. Dat was niet handig, maar een kleine upgrade van de kamer van Hans en Leny verder zaten we op dezelfde verdieping. De portier bracht de tassen naar boven en we waren gesettled! Na een uurtje opfrissen en uitrusten gingen we n tafel in de `daily grill`, het steak restaurant van het hotel. De porties waren weer Amerikaans, dus niemand ging met honger naar huis. Om 8 uur waren we weer op onze kamers, en ongeveer 5 minuten daarna sliepen Daan en Jeroen (hoewel ze eigenlijk een gezellig avondje wilden....). Ans en ik volgden niet veel later, want nadat ik drie zinnen met 76 spelfouten had getyped, kwam ik er toch achter dat ik ook wel wat moe was, niet heel raar na 28 uur op te zijn. Dus maar lekker slapen!

Anvil

Tijdens de vlucht heb ik nog een film gekeken, te weten The Story of Anvil. Dat is een heavy metal band die al een album op 10 gemaakt heeft. Je denkt dan toch dat die mensen daar wel hun inkomen vandaan hebben, maar dat blijkt erg tegen te vallen. Een werk als sloper en de ander brengt schoolmaaltijden rond en in de band spelen ze in hun vrije tijd en ze verdienen er geen zak aan. Toch gaan ze door, en hoewel ze inmiddels 50 jaaar zijn, willen ze nog steeds rock sterren worden. Je ziet ze ook op een tour door Europa gaan, waar ze spelebn voor 17 mensen, en een festival voor 173, terwijl daar 10.000 mensen verwacht werden. Eigenlijk een heel triest verhaal over hoe het in de rock & Roll ook kan lopen.

Het is een lange zit

Na ons ontbijt bij Gordon (waar je overigens ook gewoon lekker zit en niet weggekeken wordt), liepen we rustig naar gate B33 (kort stukje met een treintje). Bij de gate aangekomen gingen de dames even naar het toilet, maar nadat ze daar geweest waren, nemen ze in plaats van naar de rest van het gezelschap te komen even een Afslag Osdorp naar de winkels toe (maar ja, er is dan ook een Harrods daar). Terug gekomen waren er goede verhalen over goedkope parfum en zachte beren voor Daan en Jeroen). Aangezien we nog een stop over hebben op de terugweg, is al duidelijk wat er dan bezocht gaat worden!
Na een vertraging van een uur op Heathrow zijn we eindelijk in de lucht. De wagen die ons moest trekken naar de startbaan deed het niet en daardoor verloren we ons timeslot om te vertrekken en schoven een uur door. Vervelend dat we al in het vliegtuig zaten, maar nog veel vervelender dat het echt wel heel erg warm (zeg maar snikheet) in het vliegtuig was. Gelukkig werd dat iets minder nadat we in de lucht zaten. Na een uur kwam het eten, dat was NIET lekker! Iets smerigs met rundvlees, maar zo onbestemd dat de meesten het niet opaten (Hans en Ans en Leny waren de uitzondering, die bikkelden gewoon door en vonden het heerlijk!). De reis duur 10,5 uur, na een uur of vier had Jeroen het helemaal gehad. Hij ging veel huilen en trappelen, maar had ook een legendarische uitspraak: “ik wil niet meer in het vliegtuig zitten, ik ga de piloot om een parachute vragen!”. Later ging hij in een zelfgemaakte tent zitten om op de laptop naar “Bolt” te kijken en daarmee werd hij ook weer een lekker stuk rustiger. Daan horen we al de hele reis niet, die is lekker met de DS aan de gang, leest af en toe wat zelf, vraagt soms om een stukje Donald Duck voorgelezen te worden en kijkt af en toe wat TV. Maar tot nu toe mogen we zeker niet klagen hoe de mannen zich houden! Op het moment van schrijven hebben we ongeveer de helft van de reis erop zitten, we hangen nu net boven het noordelijkste puntje van Canada. Blijft toch bijzonder de routes die de piloten hebben (je zou denken dat in deze tijden van milieu bewustheid we naar een systeem zouden kunnen gaan waar in rechte lijnen van punt a naar punt b gevlogen kan worden, maar helaas is ons vliegverkeersysteem nog niet zo ver. Ik hoor een volgend project voor Al Gore)!! Opmerking van Ans: de wereld is rond, geen kubus… kun je niet beter in een kleine boog over het smallere stuk vliegen, dan in een rechte lijn over een breder stuk?

Wel lekker eten

Iets verderop zagen we een bord “Gordon Ramsay Plane Food”. Heeft Gordon ook al een winkeltje op Heathrow? Jawel, dat heeft hij en wat denk je: het is nog verdomde goed ook! Verwacht hier natuurlijk geen 3 sterren Michelin dingen, maar wij waren er vroeg dus namen zaken van de ontbijt kaart en dat was gewoon meer dan prima (Dennis had bv heerlijke yoghurt, Ans ging voor klassieke porridge, Hans scrambled eggs met zalm, Jeroen had de pannenkoeken met banaaan en Leny en Daan hadden eggs benedict). En alle bordjes gingen schoon leeg. Echt goed, en dus de eerste aanbeveling die we op deze reis geven voor mensen die via Terminal 5 van Heathrow reizen. En alles bij elkaar voor 6 personen moest ik 65 euro betalen. Enne…..ik wilde een fooi geven, maar dat mocht niet! Sorry sir, gratitude is already included. Dat heb ik niet veel meegemaakt!

Mooie auto's op Heathrow

We kwamen aan op de nieuwe Terminal 5 van Heathrow. Dat zit goed in elkaar. Keurig netjes, goed alles aangegeven, redelijk snel door de rijen heen en nette mensen (waarom niet, kost niks!). Toen we door security waren was het eerste wat we zagen twee super auto’s, een Masarati en de favoriet van Dennis, de Masarati GT (wat een ontzettend mooie auto, echt een monster om te zien, echt om je vingers bij af te likken, wat een monster van een auto, doe mij er één!!!!!). Helaas, net even buiten het budget. Inmiddels had Dennis ontdekt dat zijn 3G verbinding het niet meer deed op de iPhone en dat is toch wel lastig als je in de USA niet even snel iets op internet op kan zoeken of je mail op kan halen (hoe deden mensen dat nou vroeger...). Twee telefoontjes en 30 minuten a 1,50 euro per minuut later kwam TMobile erachter dat de iPhone software gereset moest worden (na eerst gezegd te hebben om op een andere provider over te schakelen en een opmerking van “tja, dan ligt het niet aan ons”), en gelukkig was daarmee het euvel verholpen. De stress was in één keer weg, je zal toch maar niet bereikbaar zijn.